About

Την  αφορμή για την μαζική κινητοποίηση στην πλατεία Ελευθερίας στις 15 Οκτωβρίου 2011, έδωσε το ανά το παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα κατάληψης πλατειών, γνωστό ως Occupy Movement, διάδοχος μιας εξίσου διεθνούς κοινωνικής αναταραχής η οποία μεταλαμπαδεύτηκε από την Μέση Ανατολή, δια μέσου της Ευρώπης, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τανάπαλι. Η «πρώτη κατάληψη» της 15^ης αποτέλεσε μια διακοινοτική συνάντηση ατόμων υποκινημένα από την ίδια, διακαή, επιθυμία να εκφράσουν μια συλλογική ερωτηματική γύρω από τη τρέχουσα επικαιρότητα, αξιολογώντας την τοπική πραγματικότητα της μοιρασμένης και στρατικοποιημένης Κύπρου, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, δοσίλογου για την περιχάραξη πολιτικών, κοινωνικών και ταξικών «συνόρων» στην παγκόσμια κλίμακα:

«Καταδικάζοντας τον καπιταλισμό, ο οποίος έχει εισχωρήσει στην καθημερινότητα και στις κοινωνικές μας σχέσεις επηρεάζοντας τις αρνητικά, καταδικάζουμε παράλληλα την ύπαρξη διαχωριστικών γραμμών και πολέμων, αφού είναι αποτέλεσμα πολιτικών, οικονομικών και εθνικών συμφερόντων που συντηρούνται μέσα στο σύστημα αυτό. Για αυτό το λόγο, οι δράσεις μας στηρίζονται σε εναλλακτικούς τρόπους αυτοσυντήρησης, αυτό-οργάνωσης και ψυχαγωγίας.» (Από εκτυπωμένη ανακοίνωση που διανείμετε στον χώρο της κατάληψης)

Η απόφαση για τον χαρακτήρα της κινητοποίησης Occupy the Buffer Zone (“Καταλάβατε τη Νεκρή Ζώνη”), πάρθηκε χρησιμοποιώντας αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έκτοτε, συντελεστής και παραγωγός αυτής της προσπάθειας αποτελεί το κάθε ξεχωριστό άτομο που εισέρχεται στο κίνημα με διάθεση για δημιουργικό διάλογο. Λόγω της δι-κοινοτικής συμμετοχής στην κατάληψη της 15^ης, αποφασίστηκε, σαν συμβολική δράση, να ακολουθήσει κατάληψη της «πράσινης γραμμής» στην οδό Λήδρας/Locmaci μεταξύ των δύο σημείων ελέγχου.

Αρχικά πραγματοποιούνταν εβδομαδιαίες συναντήσεις στον χώρο (κάθε Σάββατο 6 μμ) για την λήψη αποφάσεων για δράσεις. Οι πρώτες συνελεύσεις πραγματοποιούνταν σε κυκλική διάταξη με οριζόντιο συντονισμό, γεγονός που παρέδιδε τον λόγο σε οποιονδήποτε επιθυμούσε να τοποθετηθεί είτε ιδεολογικά ή διαλεκτικά περί διοργανωτικών, διαδραστικών και εννοιολογικών θεμάτων. Στις συναντήσεις αυτές έλαβαν χώρα συλλογικές κουζίνες, ανταλλακτικό παζάρι και ζωντανή μουσική, χωρίς αντίτιμο. Ο χαρακτήρας των συνελεύσεων ήταν (και ευελπιστούμε ότι εξακολουθεί να είναι) αντί-ιεραρχικός με συλλογική συμμετοχή, ενώ απαραιτήτως εγκαταστάθηκε η Αγγλική γλώσσα ως η ενδιάμεση γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ Κυπρίων και αλλοδαπών παρευρισκομένων.

Σε μια από τις εβδομαδιαίες μας συναντήσεις αποφασίστηκε πως η κατάληψη της 19^ης Νοεμβρίου θα εξελισσόταν σε διανυκτέρευση στον χώρο για ένα βράδυ. Η νυχτερινή κατάληψη της 19^ης δεν υποστηρίχθηκε απλώς ενθουσιωδώς από το ίδιο το κίνημα αλλά και από τους λοιπούς παρευρισκομένους οι οποίοι εμπλούτισαν τον χώρο αριθμητικά και υποστηρικτικά με την παρουσία τους. Η νυχτερινή κατάληψη της 19^ης οδήγησε στην αυθόρμητη απόφαση μας να παραμείνουμε κατασκηνωτές του χώρου μέχρι την Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011, οπότε και θα αποφασίσουμε για περαιτέρω κατάληψη της νεκρής ζώνης ή τις εναλλακτικές μορφές κατάληψης που δύναται να αναλάβει το κίνημα μας[1].

Πολλά έχουν λεχθεί ως προς την «αποκρυσταλλοποίηση» των στόχων του κινήματος Occupy the Buffer Zone, οι οποίοι αρχίζουν σταδιακά να διευκρινίζονται κάτω από τα ακόλουθα δυο σημεία:

1. Η επανένωση της Κύπρου και η κατάργηση των θεσμικών και πολιτικών δυνάμεων που συντηρούν την χωρική διαίρεση των κοινωνιών που αναπτύχθηκαν βόρεια και νότια της «πράσινης γραμμής»
2. Να καλλιεργηθεί μια κριτική αντίληψη του «Κυπριακού Προβλήματος» ως ένα από τα συμπτώματα του ανθυγιεινού παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Θεωρούμε σημαντική την εκπόνηση περαιτέρω διευκρίνησης του δεύτερου σημείου και τις θεματολογίες που προβλέπονται υπό αυτό[2]:

-          Έχουμε καταλάβει το χώρο της νεκρής ζώνης για να εκφράσουμε με την παρουσία μας, από τη μία, την αμοιβαία επιθυμία μας για επανένωση, και από την άλλη,  την αλληλεγγύη μας προς το παγκόσμιο δίκτυο κινητοποιήσεων που δημιουργήθηκε ως απάντηση στις αδυναμίες του τρέχοντος συστημικού παραδείγματος οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης των σύγχρονων κοινωνιών.

-          Με γνώμονα αυτά, θέλουμε να προωθήσουμε την κατανόηση του τοπικού προβλήματος ως αναπόσπαστο μέρος αυτού του παγκόσμιου πλαισίου, και αποτέλεσμα αυτής της παγκόσμιας διαχείρισης, εισηγούμενοι ότι το Κυπριακό Πρόβλημα είναι σύμπτωμα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.

-          Η «αναγέννηση» του χώρου της νεκρής ζώνης αποσκοπεί στην δημιουργία ενός ενδιάμεσου χώρου συναντήσεως ανθρώπων, ιδεών και τρόπων ζωής, φιλόξενου προς απόψεις και δράσεις που συνάδουν με τον αντι-καπιταλιστικό, αντι-διαιρετικό χαρακτήρα του κινήματος. Επιθυμία μας είναι να αναπτύξουμε θεματολογίες που σχετίζονται με το ολικό καπιταλιστικό σύστημα και τις ποικίλες συνέπειες του.

-          Το κίνημα στηρίζει ανεξάρτητες πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στην καλλιέργεια μετοχικού διαλόγου γύρω από θέματα που κατακερματίζουν τις κοινωνίες κρατών και ανθρώπων. Ως προς αυτό δηλαδή, προσδοκούμε να εισηχθούν σταδιακά ανατρεπτικοί διάλογοι που εξετάζουν σχέσεις τάξεων, φύλων, φυλών, κουλτούρας, εκπαίδευσης, εργασίας, σεξουαλικότητας, προσβασιμότητας, διαχείρισης πηγών και περιβάλλοντος κλπ.

---

[1] Η ανταπόκριση του κόσμου υπήρξε μέχρι στιγμής θετική και ενθαρρυντική ως προς την συνέχιση των δράσεων μας. Πολλοί περαστικοί έχουν εκφράσει προφορική, οικονομική και πρακτική στήριξη, προσφέροντας φαγητό, νερό και ροφήματα και συνεισφέροντας στο συλλογικό ταμείο.

[2] Οι γνώμες που εκφράζονται με αυτόν τον τρόπο δεν είναι απαραίτητα από ολόκληρη την ομάδα, μόνο τα σημεία ομπρέλα της επανένωσης και της αλληλεγγύης με το παγκόσμιο κίνημα μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι.