Νοητά/Α-νόητα Όρια (και ένα πιθανό πρόγραμμα για το Occupy the Buffer Zone)

NOW: POLICE FROM THE NORTH ARE ΤΗREATENING TO ARREST THE PROTESTORS OF OCCUPYBUFFERZONE BECAUSE ONE OF THE TABLES IS BEYOND THE LINE!! ANYONE WHO CAN GET THERE GO! (24/11/11; Facebook)

Οι νοητές γραμμές είναι πιθανώς και οι πιο ανόητες. Από τα γεγονότα μιας ολόκληρης μέρας που δεν είχαμε όλοι το περιθώριο να παρακολουθούμε από κοντά ενώ συμβαίνουν, ξεχωρίζουν οι μαρτυρίες των καταληψιών που βρίσκονται επί μονίμου βάσεως στη νεκρή ζώνη. Μια σύντομη ανακοίνωση στο Facebook ειδοποιούσε ότι χθες στις 24 Νοεμβρίου 2011, κατά τις 4 μμ, μέλη του αστυνομικού σώματος της ΤΔΒΚ…απείλησαν με συλλήψεις όταν σύντροφοι και συντρόφισσες προσπάθησαν να προεκτείνουν τα όρια του κατασκηνωτικού χώρου πέραν του πλάτους της οδού Κύκκου. Σύμφωνα πάντα με την τούρκικη αστυνομία, η αρμοδιότητα των ηνωμένων εθνών περιορίζεται κατά μήκος της οδού Κύκκου, ενώ τα σφαλισμένα κτήρια που εφάπτονται βόρεια της οδού αποτελούν πλέον τουρκικό έδαφος.

Το πραγματικό σημείο διέλευσης προς την «άλλη» Λευκωσία, δεν είναι –όπως μας οδήγησαν να πιστεύουμε – το σημείο ελέγχου της αστυνομίας. Η είσοδος είναι μια πύλη αόρατη που ξεκινά λίγα μέτρα πιο μακριά και σηματοδοτείται από μια κολώνα της ΔΕΗ, ανεξακρίβωτης ιδιοκτησίας: ανήκει στην ΚΔ, στην ΤΔΒΚ ή μήπως χρηματοδοτήθηκε από τα ΗΕ;

Τα διακοσμητικά έργα που χαρακτηρίζουν τον δρόμο Λήδρας/Locmaci είναι μάλλον «αποσμητικά»: μια σειρά από καχεκτικές γλάστρες στοιχισμένες στη μέση ορίζουν το πήγαινε-έλα, τη κυκλοφορία διπλής κατευθύνσεως της μετακίνησης από και προς τα σημεία ελέγχου. Τόσο οι ανακαινισμένες αποθήκες όσο και τα υπό συντήρηση καλυμμένα κτήρια που στέκονται απέναντι το ένα στο άλλο υπάρχουν μόνο σαν δυσδιάστατες προσόψεις που ορίζουν τον υπαίθριο χώρο ως έγκλειστο, αντί να αποκαλύπτουν την εσωτερική τους διαδικασία. Συμβαίνει μια ανάστροφη αποδομή της υφιστάμενης πολεοδομίας κατά την οποία το ‘μέσα’ γίνεται ‘έξω’ και το ‘έξω’ ‘μέσα’.

Ένα από τα μεγαλύτερα πρακτικά και θεωρητικά διλήμματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη στιγμή ως κίνημα έχει να κάνει με το εξής: πώς θα μπορέσουμε να επιτύχουμε δια μέσου της στατικής κατάληψης της «νεκρής ζώνης» να αμφισβητήσουμε, από τη μια, τα όρια δικαιοδοσίας των παρατεταγμένων δυνάμεων και την κάθετη λογική της διαίρεσης του χώρου· από την άλλη, πως θα επαν-ενεργοποιήσουμε έναν de jure χώρο μετακίνησης σε μια de facto πλατεία.

Η ανοχή που έχουν επιδείξει μέχρι στιγμής οι τρεις σημαντικότεροι συντελεστές δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη στο επίπεδο του δρόμου, όπως εξίσου σημαντικό είναι να αμφισβητήσουμε αναλυτικά τις υποτιθέμενες ειρηνευτικές και συνεργασιακές σχέσεις μεταξύ των πλευρών που διεκδικούν το επίτευγμα του ανοίγματος του οδοφράγματος. Προφανώς το άνοιγμα της Λήδρας/Locmaci είναι το αποτέλεσμα δύο συγκρουόμενων δυνάμενων που εξακολουθούν να διαδραματίζονται ανεπαίσθητα στο χώρο μέχρι σήμερα. Μέσω των δράσεων του Occupy the Buffer Zone είμαστε σε θέση να εξερευνήσουμε πρακτικά και να εκθέσουμε πολιτικά τουλάχιστον κάποια από τα ακόλουθα:

1. Πως αν και υπήρξε μια πάνω-προς-κάτω κοινή συναίνεση για τη διάνοιξη του περάσματος, η λειτουργικότητα της μεταξύ τους πράξης στηρίζεται σε μια θεμελιώδη μεν, αόρατη δε, γεωγραφία δικαιοδοσίας η οποία κατακερματίζει την όποια ενιαία αίσθηση προσπαθείτε να παρουσιαστεί (αν και μάλλον το «επιβληθεί» είναι ορθότερο) στο χώρο. Εάν η κινηματική δράση (τώρα ή και πιο μετά) αποδειχθεί ανίκανη να σπάσει αυτά τα α-νόητα όρια που θεσμοθετούνται από τις απλούστερες υποδομές του δήμου μέχρι τα περίπλοκα θέματα της ιδιοκτησίας, εάν δηλαδή δεν αμφισβητήσει τη κυριαρχία και αποτύχει να εξαπλωθεί κατά μήκος ολόκληρου του δρόμου, τότε δυστυχώς θα έχει καταφέρει να αναπαράγει και να επιβεβαιώσει αυτές τις γεωγραφίες δικαιοδοσίας.
2. Πως η κατάληψη της οδού Λήδρας/Locmaci (και ευχαριστώ ιδιαιτέρως σε αυτό το σημείο τον Γρηγόρη για την επισήμανση) δεν είναι ένα γεγονός-αντικείμενο που επιτεύχθηκε μόλις τώρα αλλά ακουμπά στις πλάτες μιας γενεαλογίας συμβάντων από τις αρχές του 90 τουλάχιστον και στηρίζεται στις προσπάθειες προηγούμενων συλλογικοτήτων να επιτύχουν το άνοιγμα του συγκεκριμένου κομβικού σημείου. Αυτές οι πιέσεις από κάτω-προς-πάνω (για τις οποίες αξίζει ένα ξεχωριστό και ολοκληρωμένο αφιέρωμα) είναι από τα φαεινότερα τεκμήρια διακοινοτικών συνεργασιών σε επίπεδο ατόμων και όχι πολιτικών που επέτυχαν το άνοιγμα της οδού Λήδρας/Locmaci. Το Occupy the Buffer Zone δεν οφείλει απλώς να αναγνωρίσει τη συμβολή και παρακαταθήκη των προγενέστερων δράσεων, με πιο πρόσφατο συγγενή την «άλωση» της νεκρής ζώνης εξ εφόδου από το Street Parade, αλλά ταυτόχρονα να εξελίξει –αντί να περιορίσει τις δράσεις του- ένα βήμα πάρα πέρα.

Το πρόγραμμα για μια ενωμένη και αποστρατικοποιημένη Κύπρο είναι μακράν εκτός των δυνατοτήτων αυτής της μικροσκελούς κινητοποίησης, το ερώτημα όμως είναι κατά πόσον μπορεί να διανοίξει τα περιθώρια αυτού του οράματος in situ, επί των μικρο-τοπικοτήτων που πρέπει να συνεχίσει να καταλαμβάνει και των μικρο-ορίων που πρέπει να συνεχίσει να αμφισβητεί. Και το ερώτημα τότε είναι κατά πόσον οι δράσεις του κινήματος μπορούν ή πρέπει να περιορίζονται στη ρητορική (και ποια είναι άραγε αυτή η νέα ρητορική; Πώς διασπούμε τον ηγεμονικό λόγο με νέα μηνύματα χωρίς να αναπαράγουμε τη διπολική του γλώσσα;) ή εάν με το μέρος μας μπορεί να συμπράξει η αριθμητική, πώς μπορούμε να διογκώσουμε τη στατικότητα της παρουσίας μας χρονικά και χωρικά και πώς αυτή η διόγκωση από μόνη της θα μπορούσε να καταλύσει κάποια νοητά/α-νόητα όρια που κατακερματίζουν τον χώρο.

bufferer

Tags: πρόγραμμα, όρια, δικαιοδοσία